Aletteke-Hastek. Nereden bir yardım isteği alsam koşarım. Acil işlerimi bırakır, cebimden ve zamanımdan harcarım. Ama aynı şahıslardan yardım talep ettiğimde, yardımcı olmadıkları gibi tersliyorlar.
DR.CAN: Sevgili Aletteke... Krizden önce faturalı bir cep telefonu hattım vardı... Her ay belki çeyrek milyar fatura öder, bayram ve seyranlarda 1000 civarı “data”mdaki tanıdık, eş, dosta tebrik, kutlama gönderirdim...
Sonra yaşı benden küçük bir büyüğüm elimdeki telefonu alıp iptal ettirdi... Kriz başlamıştı ve bana tam 1 yıl sonra kartlı bir telefon verdi... Aldığım kontörleri de ayda 100 ile sınırladı... 2 sene önce 300-400 milyonluk kontör az gelirken, şimdilerde 10 milyonluk kontör fazla geliyor... Nasıl mı? Meğer hep ben arar uzun uzun konuşurmuşum... Şimdi kimseyi aramıyorum ve beni arayan hiç yok! Kontörlü telefonla ilk bayramda 10 kişi tebrik mesajı gönderdi ben de mukabele ettim... Sonra yıl başında bu 10 kişi yine kutladı. Mukabele etmedim...
Derken 2 ay sonra diğer bayramda bu sayı 3’e düştü... Onlarla konuştum. Bir tanesi farkında değilim bu işi sekreterim yapıyor dediği için o gün bu gündür bayram ve kandillerde yalnızca 2 arkadaşımla SMS’leşiyoruz... Belki “Oh ne güzel. Masraftan ve angaryadan kurtulmuşsun.” diyeceksin. Ama maalesef hayır. Kazın ayağı başka.
İşte hatalarım:
1- Karşılık beklemişim... Halbuki yaptığım iş karşılık beklenecek bir iş değil, fedakârlıktı.
2- Tek taraflı aramak bana sevap kazandırıyordu... Şimdi o sevabı kaybettim...
3- İçlerinde arayamayacak kadar fakir olanlar vardı... Onları güle ulaşmak için basıp geçtiğimiz papatyalar gibi ezmişim...
4- Kardeşlik adına yapılan harcamalar israf değildir. Rızk ve kazanç noktasında Allah’tan beklemeyip, krizden korktuğum için uhuvveti zedelemişim...
5- İnsanları; arayanlar dostum, aramayanlar riyakârlar olarak yargılamış büyük bir günaha ve yanlışlığa düşmüşüm...
6- Feragat insanı olmak meziyetimi güdükleştirmişim...
7- Vefa ve sadakat hasletimi yitirmişim... İnan ki kardeşim, kendimi “demek ki senin dostun yok. Onlar seni enayi yerine koymuşlar” sapık düşünce zehabından alamayarak korkunç bir “yalnız”lık olarak yalnızlık hissine yuvarlanmış hissettim. Hatasız dost istersen dostsuz kalırsın sözüne muhatap oldum.
Bir bedevi gelerek, Efendimiz'in (sas) elbisesini çekip boynunu mosmor edinceye dek sıkmış ve "Ver. Bana da ver. Babanın malından mı veriyorsun ki!" deme saygısızlığında bulunmuştur... Bilirsiniz cevap; "Ne kadar gerekiyorsa o kadar verin!" olmuştur. Sabret kardeşim, vermeye devam et. Allah her şeyin farkında değil mi?
Hep Ben Mi?
4 Haz 2008
07:15
|
Etiketler:
Dr.Can'ın Yazıları
|
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
3 yorum:
Yıllardır hep benim aramamla devam eden bir arkadaşlık vardı. Vardı diyorum çünkü artık ben de aramıyorum. Ve aranmıyorum. Ama bu yüzden mutsuz falan değilim. Üzüntü duyduğum tek konu, bu zamana kadar boşuna rahatsız etmişim kendisini.
çok güzel ve etkileyici bir yazı...gerçekten de birşeyleri karşılık bekleyerek yapmak doğru değil,ancak bazen insan kendi kontrolünün dışında bekliyor karşılığını,sevgili Arzu-hal in yorumunda belirttiği gibi birazda sanki karşı taraf benim yanımda olduğunu belli etmeli diye düşünüyorum.
Haklısın Hülya..
Bi yere kadar dayanabiliyor insan, onca uğraşlara rağmen karşılık vermiyorsa tek taraflı zorlamayla gideceğine, bitsin o dostluk, arkadaşlık
Yorum Gönder